Për realizimin e albumit kult The Mysterious Production of Eggs: “Luaja ditë e natë si në ethe, duke përzier pop, xhaz, violinë, kitara dhe poliritme, ndërsa përballesha me disa demonë”
Nga Dave Simpson
Andrew Bird, këngëtar, autor këngësh, violinist, kitarist, interpretues në glockenspiel dhe mjeshtër i fishkëllimës:
Kishim një fermë familjare tre orë në perëndim të Çikagos dhe, kur po kërkoja hapësira të mundshme për studio, m’u kujtuan disa hambarë ku unë dhe vëllai im ndërtonim “fortesa” me dengje bari kur ishim fëmijë. Njëri ishte në gjendje të keqe dhe brenda jetonin rakunë, por gjeta një marangoz lokal për punët e specializuara dhe pjesën tjetër e bëra vetë, si p.sh. vendosjen e dërrasave në tavan. Pastaj thjesht u zhvendosa aty brenda, pa e kuptuar sa izolues do të ishte.
Ishte shkurt dhe binte borë, dhe asnjë nga miqtë e mi nuk kishte makinë. Kaloja dy javë rresht pa folur me njeri. Kështu nisa të eksperimentoja me një loop pedal, duke luajtur e shtresëzuar këngë.
Luaja gjithë ditën dhe gjithë natën, si në ethe, duke hedhur brenda pop, xhaz, violinë, kitara dhe poliritme, ndërsa përballesha me disa demonë. Në gjimnaz nuk isha një mendimtar “normal”. Kisha përjetuar bullizëm dhe mendoja se isha autik, ndaj po i zbërtheja të gjitha këto në këngë. Të rrije në restorantin Denny’s në orën 4 të mëngjesit prodhonte një humor absurd: A Nervous Tic Motion of the Head to the Left flet për një lëvizje që e kisha adoptuar për të larguar mendimet e errëta. Njerëzit duhet të kenë menduar se isha i çmendur, duke më parë të tundja kokën në atë mënyrë.
Isha 29 vjeç dhe ndihesha si një artist i mbaruar, por papritur ndjeva se isha vërtet artist.
Këngë të tjera të albumit trajtojnë komercializimin e gjeniut si strategji marketingu apo kulturën e luftëtarit. Me Fake Palindromes, imagjinova një njoftim personal në gazetë ku dikush jep detaje të pafajshme dhe pastaj bëhet gjithnjë e më subversiv, derisa arrin në pikën që kërkon dikë t’i kryejë trepanacion.
Sjellja e muzikantëve në hambar për të realizuar albumin doli dërrmuese: njerëz që flinin në dysheme dhe pinin shumë më tepër seç duhej. Kështu u zhvendosa në Nashville – duke realizuar albumin Weather Systems për të çliruar pak tension – dhe u përpoqa ta regjistroja Eggs atje, por as kjo nuk funksionoi. Isha duke shqyer flokët nga dëshpërimi, pastaj hipja në furgon me pajisjet e mia dhe nisesha për turne nëpër Europë.
Një pronar klubi në Çikago më tha: “Duhet të shkosh në Nju Jork ose Los Anxhelos.” Në LA, një producent më drejtoi te një inxhinier i ri, David Boucher. Më në fund, pas pesë vitesh të çuditshme e fanatike, regjistrimi me Davidin dhe muzikantët në një ambient profesional, ku njerëzit punonin me orar normal, i solli qartësi stileve, temave, shtresëzimeve dhe detajeve të shumta të albumit.
Isha 29 vjeç dhe ndihesha si një ish-artist, por papritur ndjeva se isha krijues i mirëfilltë, jo thjesht dikush që kanalizon koleksionin e vet të disqeve. Titulli vjen nga një katalog i vjetër magjie i viteve 1920 ku shkruhej “the mystic production of eggs”. E ndryshova “mystic” në “mysterious”, por dukej se kapte emocionin e krijimit të diçkaje që më parë nuk ekzistonte.
Andrea Troolin, menaxhere:
Herën e parë që shkova në hambar për të vizituar Andrew-n, vozita derisa nuk kishte më makina të tjera në rrugë. Më vonë, kur lexova historinë për Justin Vernon që realizoi albumin e parë të Bon Iver në një kabinë druri, qesha dhe mendova: “Ne e bëmë këtë, mik.”
Por për muzikën e Andrew-t ishte e dobishme ta niste një album pa kakofoninë e zakonshme të jetës përreth, megjithëse ta hedhësh poshtë një album dy herë është shumë e pazakontë.
Në hambar pati seanca të egra, të ndërlikuara, orkestrale, energjike – por nuk tingëllonin si ai. I thashë: “Është sikur ke veshur rrobat e dikujt tjetër.” Realizimi i Weather Systems në Nashville ishte pjesërisht një përpjekje për të nxjerrë diçka në treg, sepse ai nuk kishte shtëpi diskografike dhe po përdorte kursimet apo të ardhurat nga turnetë për të paguar bandën. Një nga arsyet pse përdori hambarin ishte sepse nuk kishte qira.
Shkova disa herë atje, por edhe në Nashville e LA, për të parë si po shkonte puna. Interpretimi i këngëve live e ndihmoi shumë, sepse merrte reagim të menjëhershëm për atë që funksiononte dhe atë që jo. Mbaja shënime të shumta, duke u përpjekur të bashkoja pjesët që ia vlenin të ruheshin dhe ta inkurajoja të mos hiqte dorë derisa të ndjente se albumi ishte i përfunduar.
Duhet të kem rreth 100 CD të djegura të Eggs, me versione dhe renditje të ndryshme këngësh, para se të vendosnim për variantin final. Ai kishte krijuar diçka që ishte e vështirë të krahasohej, sepse nuk ishte një tjetër version i diçkaje ekzistuese. Ishte shumë emocionuese kur njerëzit e dashuruan.
Burimi: theguardian.com/ Përgatiti për botim: L.Veizi