Në lartësitë e La Paz, aty ku ajri është i hollë dhe historia shpesh merr frymë me vështirësi, drejtësia u bë më e rëndë se çdo pushtet. Ishte viti 1993 kur Gjykata Supreme e Bolivisë dha një vendim që do të hynte në histori: dënimin me 30 vjet burg pa kusht të ish-diktatorit Luis García Meza.
Ai kishte qenë një ushtarak i karrierës, një njeri i rritur në disiplinën e kazermës dhe në hierarkinë e hekurt të pushtetit. Nën hijen e regjimit të Hugo Banzer, gjatë viteve 1971–1978, García Meza u ngjit në gradën e gjeneralit, duke u bërë pjesë e elitës ushtarake që sundonte vendin me dorë të fortë.
Por kulmi i tij erdhi mes viteve 1980 dhe 1981, kur ai mori pushtetin dhe e ktheu Bolivian në një skenë represioni. Regjimi i tij u shënua nga dhuna, zhdukjet dhe shkeljet sistematike të të drejtave të njeriut. Ishte një periudhë e errët, ku frika ishte ligj i pashkruar dhe kundërshtimi një rrezik fatal.
Vitet kaluan, regjimet ranë, por hija e krimeve mbeti. Dhe më në fund, drejtësia e arriti. Gjykata e dënoi për vrasje, vjedhje, mashtrim dhe shkelje të kushtetutës — një akt që jo vetëm e mbylli një kapitull personal, por hapi një precedent të fuqishëm historik.
Ishte hera e parë në Amerika e Jugut që një ish-diktator dënohej në vendin e tij për krimet e kryera gjatë sundimit. Një sinjal i qartë se edhe pushteti më i fortë nuk është i përjetshëm, dhe se kujtesa, sado e shtypur, një ditë gjen zë në sallat e drejtësisë.
Në atë ditë të vitit 1993, nuk ishte thjesht një njeri që u dënua. Ishte një epokë që u gjykua. Dhe për një moment të rrallë, historia dhe drejtësia ecën krah për krah.