Kërkojmë ndryshim, por nuk ndryshojmë as sjelljen

Lexova njoftimet e fundit që supermarketet mbyllen, bizneset pezullojnë aktivitetin, bankat ndërpresin shërbimet, deri te gjykatat. Ndërkohë, pamjet e vandalizmit dhe godinat e dëmtuara na shiten si pjesë e një beteje për një të ardhme më të mirë.

Por, përpara se të thyejmë diçka, ndoshta duhet të kuptojmë çfarë po përpiqemi të ndërtojmë.

Nëse kërkojmë drejtësi, pse të pengojmë jetën e qytetarëve? Nëse kërkojmë një shoqëri më të mirë, pse të sillemi në mënyrë që e bën atë më të keqe?

Imagjinoni një nënë të moshuar që nxiton të marrë pensionin. Në vend që t’i bllokojmë rrugën drejt institucionit, një i ri e shoqëron deri te sporteli, i mban çantën dhe sigurohet që të kthehet e qetë në shtëpi.

Një gjest i vogël. Pa pankarta, pa britma, pa xhama të thyer. Por me më shumë njerëzi se shumë fjalime për drejtësinë.

Po sikur energjinë e protestës ta kthenim në vepra? Të rinjtë mund të pastronin një park, të ndihmonin në rinovimin e një shkolle, të mblidhnin libra për fëmijët në nevojë apo të ofronin mësime falas. Studentët mund të kërkonin transparencë me dokumente, fakte dhe iniciativa konkrete, jo me shkatërrim.

Këto nuk e zëvendësojnë detyrimin e institucioneve për të dhënë llogari. Por tregojnë diçka thelbësore, se nuk jemi vetëm kundër asaj që nuk funksionon por jemi të aftë të bëjmë diçka që funksionon.

Sigurisht, protesta është e drejtë. Por zemërimi ndaj sistemit nuk i jep askujt të drejtën t’ia vështirësojë jetën qytetarit të zakonshëm. Biznesmeni humbet të ardhura, punonjësi pagën e ditës, ndërsa ai që pret një vendim gjyqësor mund të presë edhe më gjatë.

Sistemi mund të mbijetojë. Qytetari paguan faturën.

Dhe ironia qëndron se kërkojmë drejtësi duke shtuar pritjen për drejtësi, kërkojmë përmirësim duke dëmtuar atë që u përket të gjithëve, kërkojmë një të ardhme më të mirë duke ua rënduar të tashmen njerëzve që mezi ia dalin.

Ky është progresi që nuk e ndryshon problemin, por i jep mundësinë të plaket edhe pak.

Dhe kur protesta të mbarojë, kur rrugët të pastrohen e dyert të hapen, çfarë do të mbetet? Të njëjtat probleme, me më shumë dëme, apo një ndryshim konkret që ndihet në jetën e njerëzve?

Nëse kërkojmë një shoqëri më të drejtë, le ta tregojmë fillimisht me mënyrën si sillemi me njëri-tjetrin.

Sepse ndryshimi nuk matet me numrin e xhamave të thyer, por me atë që arrijmë të ndërtojmë pasi largohet turma.

Ndoshta nuk kemi nevojë për një tjetër gur të hedhur.

Ndoshta kemi nevojë për një dorë të zgjatur, një ide të zbatuar dhe guximin për të bërë diçka ndryshe.

Të protestosh kundër së keqes është një e drejtë. Të dëshmosh se je i aftë të bësh mirë është një përgjegjësi.