Në rolet kryesore me Arnerën, Inaudin dhe Vecchin në Amici Comuni
nga Francesca Pierleoni
Një vorbull zbulimesh, krizash, sekretesh dhe marrëdhëniesh që mbarojnë e rilindin i jep jetë karuselës së Amici Comuni, komedisë romantike të Marco Castaldit, me në qendër një kuartet protagonistësh: Raoul Bova, Beatrice Arnera (partnerja e aktorit në jetën reale), Francesca Inaudi dhe Luca Vecchi.
Filmi, pas një shfaqjeje të shkurtër në kinema në nëntor, debuton në Paramount+ më 13 shkurt, pikërisht në kohë për Ditën e Shën Valentinit.
“Mund ta shohësh edhe të nesërmen, në San Faustino – dita e beqarëve – mund ta shohësh me kujdes, ose kur të duash, si çift apo vetëm… është një film i gjithanshëm”, thotë Luca Vecchi me buzëqeshje.
“Është një histori që nxit reflektim, siç ndodhi edhe me Perfetti Sconosciuti, që hapi diskutime mbi realitetet e fshehta të një marrëdhënieje”, shton Bova.
Zbulime të reja dalin gjatë një darke tragjikomike në shtëpinë e Marcos (Bova), një shef kuzhine, dhe Giulias (Inaudi), stiliste mode për fëmijë, të martuar dhe vazhdimisht në prag grindjeje. Kur një mikeshë e tyre, Veronica (Arnera), menaxhere e mediave sociale, mbërrin me partnerin e ri Claudio (Vecchi), një inxhinier, dhe njofton se do të martohen, lind një tension që nxjerr në pah marrëdhënie të fshehta, të thyera e të pazgjidhura. Që nga dita pasuese, të katërt përballen me vendime të vështira, ndërsa nisja nga e para pa përsëritur të njëjtat gabime rezulton shumë më e ndërlikuar nga sa pritej.
“Të tregosh cenueshmërinë brenda një çifti është një akt sinqeriteti”, thekson Bova, duke shmangur pyetjet mbi jetën private. “Është një domosdoshmëri mirëkuptimi dhe komunikimi të drejtpërdrejtë; do të thotë të lejosh veten të njihesh për atë që je. Megjithatë, shpesh krijojmë imazhe për veten që nuk përputhen me realitetin dhe që shndërrohen në kafaze. Kjo është arsyeja pse shumë çifte nuk funksionojnë: në një moment, ato imazhe nuk mbahen më, e vërteta del në pah bashkë me dobësitë dhe brishtësitë.”
Historia eksploron edhe mënyrën se si kufijtë tradicionalë të marrëdhënies mund të mos mjaftojnë për të shprehur ndjenjat. “Në një kohë kur edhe qeniet njerëzore kufizohen gjithnjë e më shumë nga teknologjia”, vëren Francesca Inaudi, “ndoshta edhe dashuria ndryshon bashkë me të. Të vësh në pikëpyetje mënyrën si marrëdhëniet përshtaten e evoluojnë është një pyetje që filmi përpiqet ta shtrojë me lehtësi.”
Një element i përditshëm, telefoni inteligjent, luan rol të rëndësishëm në rrëfim, ashtu si në jetën reale. “Mendoj se telefoni i ka dëmtuar disi marrëdhëniet”, komenton Beatrice Arnera.
“Ka futur një komponent spiunazhi”, shton me humor Vecchi.
Për Bovën, “është vërtet rrota e tretë: në shtrat shkojnë tre veta – ti, partneri dhe telefoni. Ose më saktë katër, sepse edhe telefoni i saj është aty”, përfundon ai me buzëqeshje.
Duke u rikthyer te thelbi i filmit, për Arnerën Amici Comuni “heton ndjenjat njerëzore – të brishta, të pazgjidhura dhe shpesh të çrregullta. Të gjithë mund të gjejnë veten në ndonjë formë vuajtjeje, sikleti apo vështirësie tipike të marrëdhënieve.”
Personazhi i saj, Veronica, është më problematikja: “Është një grua e braktisur, madje edhe nga prindërit. Njerëzit që përjetojnë vetminë shpesh kanë më shumë kohë të shohin brenda vetes dhe të reflektojnë mbi marrëdhëniet përreth. Ajo nis nga një trishtim i fshehur… ka nevojë të dashurohet dhe e kërkon këtë kudo, ndonjëherë edhe në mënyrë të ngathët. Në fund, këta personazhe janë të gjithë pak të ngathët.”
Burimi: ansa.it/ Përgatiti për botim: L.Veizi