Në vijim të serisë sonë ku shkrimtarë të ndryshëm zgjedhin filmat e tyre të preferuar “komfort”, një autore argumenton pse saga e përgjakshme e hakmarrjes nga Tarantino është në fakt një film që të bën të ndihesh mirë.
nga Henrieta Tejllor
Të kesh motra e vëllezër më të mëdhenj kishte anët e veta të mira. Kryesorja ishte se unë pata qasje shumë herët te titujt më të mirë – edhe pse jo gjithmonë të përshtatshëm për moshën time. Vëllai dhe motra ime i adhuronin filmat dhe koleksioni ynë gjigant me DVD ishte një pamje mbresëlënëse. Nuk e mbaj mend saktësisht sa vjeç isha kur pashë për herë të parë Kill Bill: Volume 1 (“Vrit Billin: Vëllimi 1”), por isha e vogël, ndoshta shumë e vogël – dhe ishte fantastike.
Ndryshe nga shumë filma të tjerë që i dua dhe që kanë pafund replika të paharrueshme, nga Kill Bill më ka mbetur në mendje vetëm një fjali, e thënë nga një personazh veçanërisht i neveritshëm (“emri im është Bak dhe jam këtu për të …” – mund ta merrni me mend pjesën tjetër). Ajo që është vërtet e paharrueshme është kolona zanore shpërthyese dhe imazhet e forta – kostumi sportiv i verdhë i ndezur i spërkatur me gjak të kuq si ketchup – si edhe aksioni i stërstilizuar që të merr me vete, duke të larguar nga çdo pengesë e përditshme dhe duke të zhytur në një histori fantastike hakmarrjeje.
Në shikimet e mia të para të filmit, gjuha kinematografike e Kuentin Tarantinos ishte diçka krejt e re për mua. I publikuar në vitin 2003, Kill Bill: Volume 1 është i frymëzuar kryesisht nga filmi samurai i vitit 1973 Lady Snowblood (“Zonja Snowblood”), por paleta e tij e pasur merr elemente nga shumë kinematografi aziatike dhe perëndimore, me referenca ndaj filmave si The Good, the Bad and the Ugly (“I miri, i keqi dhe i shëmtuari”), Miller’s Crossing (“Kryqëzimi i Millerit”) dhe Citizen Kane (“Qytetari Kejn”), si edhe me ndikime të dukshme nga filmat e Brus Liut, filmat exploitation dhe kinemaja japoneze e aksionit.
Edhe pse rrjedha kohore kërcen paksa, historia është e thjeshtë: një nuse shtatzënë, e luajtur nga Uma Turman me një magnetizëm të veçantë, rrihet pothuajse deri në vdekje në një kishëz në El Paso të Teksasit, ndërsa dhëndri i saj dhe të ftuarit e pakët të dasmës vriten me armë zjarri.
Kjo është vepra e skuadrës së vrasësve Deadly Viper Assassination Squad (“Skuadra e Vrasësve Vipera Vdekjeprurëse”), një bandë e frikshme vrasësish të stërvitur, të luajtur nga Lusi Liu, Deril Hana, Vivika A. Foks dhe Majkëll Madsen, të udhëhequr nga një shef misterioz me zë të ngjirur, i quajtur Bill (i ndjeri Dejvid Karadin). Ndërsa nusja e përgjakur shtrihet në tokë dhe Billi i padukshëm përgatit pistoletën, ajo fillon t’i thotë atij se fëmija që pret është i tij. Billi e hesht me një plumb në kokë.
Por nusja mbijeton. Katër vjet më vonë ajo zgjohet në spital dhe zbulon se e ka humbur fëmijën. Shpejt mësojmë se plani i saj është të marrë hak ndaj atyre që u përpoqën ta vrasin, dhe se “Nusja” nuk është për t’u nënvlerësuar. Në fakt, ajo është një luftëtare që do të shkojë deri në skajet e botës për të marrë hakun e saj të përgjakshëm. Ajo shkruan një listë me pesë emra dhe fluturon drejt Okinavës në Japoni për të marrë një shpatë samurai të punuar posaçërisht për të. A është spoiler nëse them se të gjithë ata që janë në listën e saj do të kenë punë me të?
Ndoshta nuk është filmi klasik komod për t’u parë në divan, por Kill Bill më jep atë ndjenjën e ngrohtë që vetëm dhuna katartike mund ta sjellë.
Imagjinoni sikur të mund të shkruanit emrat e të gjithë atyre që ju kanë bërë keq ndonjëherë dhe t’u jepnit menjëherë një mësim të mirë? Dhe asgjë nuk mund ta ndalë vrasësen e përqendruar të Turmanit në misionin e saj: as turma qesharake e madhe e kundërshtarëve si “Crazy 88”, as ligji – madje as ligjet e fizikës. Pa asnjë shpjegim, ajo siguron një motor të verdhë të ndritshëm, një kostum identik dhe kalon kontrollin e sigurisë në aeroportin e Tokios me katanën e saj, pa asnjë pyetje. Flokët e saj shpesh duken të përsosur. Po ç’rëndësi ka? Unë jam e lumtur për të.
Sa herë që e rishikoj Kill Bill, gjithmonë habitem kur shoh se, brenda gjithë stilizimit të tij pothuajse si vizatimor, mënyra si paraqiten personazhet femra qëndron mjaft mirë në analizë. Edhe pse në mënyrë të pashmangshme nën vështrimin mashkullor të Tarantinos, këto gra janë në qendër të aksionit – ato janë vrasëse, organizatore, truproje – dhe dëshmojnë se janë po aq të ftohta dhe të afta sa çdo burrë, madje ndonjëherë edhe më shumë.
Prandaj është veçanërisht kënaqëse ajo që ndodh kur ato nënvlerësohen apo trajtohen si objekte – gjë që ndodh shpesh. Kur shefes së jakuzës O-Ren Ishii (e luajtur nga Lusi Liu) i vihet në dyshim autoriteti nga një anëtar i këshillit kriminal, ajo i pret me elegancë kokën. Kur personazhi i Turmanit zgjohet nga koma, ajo pothuajse i shqyen fytyrën një burri që përpiqet ta sulmojë seksualisht dhe përdor një derë për t’i shtypur kafkën punonjësit të spitalit që e kishte organizuar atë.
Madje edhe rreshteri i Teksasit që mbërrin në vendin e masakrës në El Paso komenton se nusja – një viktimë e mundshme vrasjeje – është një “vajzë jashtëzakonisht e bukur” dhe një “engjëll i vogël i spërkatur me gjak”. Ajo e habit kur, edhe pse pa ndjenja, merr frymë dhe tregon se është ende gjallë, duke i spërkatur gjak në fytyrë.
Realiteti është se grave rrallë u jepet mundësia të marrin hak në këtë mënyrë. Dhe kështu, ndërsa Kill Bill: Volume 1 mund të jetë ndërtuar si një homazh ndaj filmave të bërë thjesht për argëtim, ai gjithashtu ofron një formë të ëmbël e të shtrembëruar të përmbushjes së dëshirave – një fantazi hakmarrjeje në të cilën unë gjithmonë kënaqem të zhytem.
Përgatiti për botim: L.Veizi