“Mjaft me këngët për dhunën. Të rinjtë nuk duhet ta kufizojnë veten vetëm në autoakordim.”
nga Chiara Venuto
13 këngët flasin për “ne” – titulli është Nuje në napolitanisht – dhe për “jetën reale”. Ato vihen në kontrast të fortë me jetën “e rreme” që shohim në rrjetet sociale. “Po tërhiqemi gjithnjë e më shumë nga materializmi,” thotë kantautori. “Ka kaq shumë njerëz që duan të vërtetojnë gjëra që s’janë të vërteta, duke bërë të duket sikur ndodhen në Maldive kur në të vërtetë janë në Riccione.” Madje edhe të rinjtë, ndonjëherë, “këndojnë për dhunën”, por sipas tij “shpesh është e gjitha e rreme”.
Veç këngëve tashmë të publikuara (“Rosa e lacrime”, “Cattiveria e gelosia”, “Un selfie con la vita”, dhe “Diamanti e Oro” me Khaled dhe Jovanotti), albumi – i prodhuar nga D’Alessio me Adriano Pennino, Max D’Ambra dhe Kekko D’Alessio, me Vincenzo D’Agostino në tekst – hapet me “Natu tipo ’e penziero”, një këngë për brishtësinë e dashurisë dhe vështirësinë e heqjes dorë nga dikush që e ke dashur thellësisht. Edhe “Nuje” i kushtohet një dashurie intensive, por të ndërlikuar. Albumi mbyllet me “Filumè”, një dedikim për gratë, i frymëzuar nga “Filumena Marturano” e Eduardo De Filippo. Kënga lindi nga një kërkesë e Vincenzo Mollica-s, i cili i kishte kërkuar D’Alessios të shkruante diçka për dramaturgun historik napolitan: rezultati është një ftesë për të “ndjekur jo anën materiale, por ndjenjat”.
Për D’Alession, bota ku jetojmë është shpesh një botë “e rreme”, ku “kemi lejuar veten të përdoret nga rrjetet sociale, ndërkohë që duhej t’i përdornim vetë ato”. Ai thekson se sot vëmendja maksimale është vetëm 10 sekonda. “Nuje, përkundrazi, është jeta reale. Përndryshe, nuk do të më duhej të shisja disqe apo të jepja koncerte për atë që flas në këngët e mia. Por për fat të mirë, njerëzit vijnë, këndojnë bashkë, i dinë këngët përmendësh – sepse lidhen me to. Artistët kanë detyrimin të shprehin sa më shumë jetë reale të jetë e mundur.”
E vetmja bashkëpunim i albumit është ai me Khaled dhe Cherubini (Jovanotti-n). “Duhej të këndoja vetëm me Khaled,” tregon ai, “por ndërsa pinim një gotë verë thashë: ‘Do të ishte mirë të kishim edhe Jovanotti-n.’ I dërgova një mesazh dhe në orën 8:30 të mëngjesit ai u përgjigj duke kënduar këngën në telefonin e tij. Ne të gjithë e njohim madhështinë e tij artistike, por këtu po flasim për madhështinë njerëzore. Në këngë ai thotë: ‘Ne kemi instrumentet, por mungojnë njerëzit që i luajnë’, dhe kjo është e vërtetë. Sot, po ta ndërpresësh, shumë nuk dinë të luajnë. ‘Kemi pasuri, por mungojnë njerëzit që e bëjnë të mirën’, sepse jemi duke shpenzuar pasuri për të masakruar fëmijë që jetojnë me një dollar në ditë, ndërsa miliarda shpenzohen për vrasje.”
Sipas tij, muzikantët kanë një përgjegjësi të madhe ndaj brezave të rinj. “Besoj se muzika është i vetmi teh që nuk dhemb,” thotë D’Alessio. “Duhet t’i mbushim këto ‘dosje bosh’, sepse flasim për të rinjtë. Ajo që fusim aty është ajo që do të gjejmë nesër.”
Edhe tendencat e reja muzikore, sipas tij, duhet të fokusohen te kjo. “Këta të rinj, ndoshta më shumë se ne, kanë detyrimin të përcjellin vlerat e vërteta të jetës. Jemi lodhur duke dëgjuar dhunë në këngë. Jeta bazohet te dashuria – qoftë për një fëmijë, një grua, një burrë, një punë, një mik. Shumë tregojnë histori që s’kanë lidhje fare me jetën e tyre; është bërë trend. Por në muzikë, vlerat nuk janë trend. Ashtu si u dashuruam njëqind vjet më parë, dashurohemi edhe sot.”
Ai u bën thirrje të rinjve të mos kufizohen vetëm te teknologjia dhe autoakordimi. “Kam një djalë që sapo ka filluar me muzikën,” rrëfen ai. “I thashë: ‘Nëse do të jesh muzikant, nëse do të jesh këngëtar, duhet ta kuptosh dhe ta studiosh muzikën.’ Kur këndon, e sheh muzikën përmes një vrime; kur je muzikant, dera është e hapur. Këshilla ime është: përdorni autoakordimin, por përpiquni ta kuptoni muzikën.”
Sa i përket inteligjencës artificiale, D’Alessio mendon se ajo “duhet të rregullohet menjëherë”, përndryshe “kompanitë diskografike nuk do të investojnë më te artistët; ato janë kompani që ekzistojnë për të fituar para”. Sidoqoftë, shton me humor: “Nuk besoj se performancat live do të zëvendësohen ndonjëherë… ndoshta vetëm me ndonjë hologram.”
Burimi:ansa.it/ Përgatiti për botim: L.Veizi