Last Updated on 03/03/2026 by Anisa
Sulmet e SHBA ndaj Iranit duket se kanë thelluar paranojën e Vladimir Putin dhe dëshirën e tij për të fituar në Ukrainë. Herën e fundit që Shtetet e Bashkuara dhe Izraeli bombarduan Iranin, një gazetar e pyeti Putinin se si do të reagonte nëse udhëheqësi suprem i Iranit do të vritej në sulm.
“As nuk dua ta diskutoj”, u përgjigj presidenti rus.
Më pak se nëntë muaj më vonë, pasi Ajatollah Ali Khamenei vdiq në një sulm të synuar të udhëhequr nga Izraeli dhe mbështetur nga SHBA-ja, Putini nuk kishte zgjidhje tjetër veçse të reagonte.
Vrasja ndezi dy nga instinktet më të thella të Putinit: paranojën e rrënjosur thellë lidhur me jetëgjatësinë e tij dhe përpjekjen për mbijetesë politike të përcaktuar nga fitorja në Ukrainë — pavarësisht kostos, shkruan Politico.
Të dyja u reflektuan në një deklaratë të shkurtër të postuar në faqen e internetit të Kremlinit, ku Putini e denoncoi vrasjen e Khameneit si “vrasje… të kryer në shkelje cinike të të gjitha normave të moralit njerëzor dhe të drejtës ndërkombëtare”.
Ishte një reagim më i fortë se ai pas kapjes në fillim të këtij viti të Nicolás Maduro-s në Venezuelë, një tjetër aleat i Rusisë. Megjithatë, Putini nuk i përmendi vendet pas vrasjes.
Mentaliteti i bunkerit
Në qarqet ruse, vdekja e Khameneit shkaktoi krahasime me rënien e një diktatori tjetër: Muamar Gadafi i Libisë, i vrarë pas një ndërhyrjeje të udhëhequr nga NATO në vitin 2011. Sipas gazetarit rus Mikhail Zygar, pamjet e Gadafit e tronditën Putinin.
“I treguan të gjithë botës se si u vra, i mbuluar me gjak”, tha Putini gjatë një konference për shtyp të transmetuar në televizion. “A është kjo demokraci?”
Pas rrëzimit të Gadafit, në maj të vitit 2012, Putini u rikthye në presidencë me një mision të dukshëm: të shkëputej nga Perëndimi dhe të çrrënjosë mospajtimin e brendshëm, të cilin e akuzoi për bashkëpunim me armiqtë e Rusisë.
“Ishte pikërisht vdekja e Gadafit që u bë një pikë kthese në politikën ruse — si të jashtme ashtu edhe të brendshme”, shkruan Alexander Baunov, bashkëpunëtor i lartë në Carnegie Russia-Eurasia Center. Për Putinin, lejimi që SHBA-të dhe Evropa të rrëzonin një udhëheqës global në mënyrë kaq brutale ishte “kulmi i tradhtisë”.
Izolim dhe frikë
Me kalimin e viteve, Putini është zhytur në izolim gjithnjë e më të madh. Gjatë pandemisë Covid, zyrtarët dhe personalitetet e huaja duhej të qëndronin larg tij disa metra. Interaksionet me publikun ishin dhe janë koreografuar me kujdes. Opozitari i ndjerë Alexei Navalny e quajti Putinin “gjysh në bunker”, duke iu referuar një pallati luksoz me rrjet tunelesh nën tokë.
Ngjarjet e fundit, përfshirë rrëzimin e aleatëve rusë — Maduro dhe Khamenei — vetëm sa e thelluan paranojën e tij. Komentatorët pro-Kremlinit thyen rregullin jozyrtar për të shmangur kritikat ndaj SHBA-së ose presidentit të saj.
Dmitry Medvedev, ish-president i Rusisë, shkroi se sulmi i SHBA-së ndaj Iranit zbuloi “ngjyrat e vërteta” të Trumpit. Prezantuesi pro-Kremlinit Vladimir Solovyov akuzoi SHBA-në se po sillej “si një grabitqar”, duke joshur “prenë e saj që të ulë vigjilencën përpara se t’i ngulë dhëmbët në fyt”.
Alexander Dugin paralajmëroi se Uashingtoni mund të planifikojë të bëjë të njëjtën gjë me Rusinë: “Një nga një, aleatët tanë po eliminohen sistematikisht. Është e qartë kush është i radhës dhe çfarë nënkuptojnë negociatat me një armik të tillë”, duke iu referuar bisedimeve për paqe në Ukrainë.
Media pro-Kremlinit Segodnya.ru publikoi artikull opinioni me titull: “Si do të na vrasin”.
Syri te çmimi
Kremlini përdori një ton më diplomatik përmes zëdhënësit Dmitry Peskov, i cili shprehu “zhgënjim të thellë” për dështimin e bisedimeve SHBA-Iran dhe vlerësim për përpjekjet amerikane në paqen e Ukrainës. Mesazhi ishte i qartë: Putini nuk do të lejojë që ndjenjat e tij për Iranin të pengojnë arritjen e qëllimeve të tij në Ukrainë.
“Arma më e madhe e tij është aftësia e administratës Trump për të ushtruar presion mbi ukrainasit dhe evropianët”, tha Sam Greene, profesor i politikës ruse në King’s College London. “Dhe nuk ka arsye që ai të heqë dorë nga ajo armë.”
Pavarësisht ndjenjave personale, Putini vepron si pragmatist: nuk do të rrezikojë sigurinë e tij, regjimin apo vizionin për sigurinë kombëtare ruse për të ndihmuar iranianët, koreano-veriorët, kinezët apo të tjerët.
Kriza e Iranit ka edhe aspekte pozitive për Moskën: çmimet më të larta të naftës, mosmarrëveshjet midis Evropës dhe SHBA-së, dhe një Uashington i shpërqendruar nga Ukraina.
Veprimet e Trump gjithashtu forcojnë narrativën e Putinit mbi rreziqet e hegjemonisë perëndimore.
Për më tepër, Putini ka një mjet parandalues që as Gadafi e as Khamenei nuk e kishin: arsenalin më të madh bërthamor në botë. Por armët bërthamore nuk e mbrojnë kundër kërcënimeve të brendshme. Nëse rënia e aleatëve të fortë mpreh frikën e Putinit, ajo përqendrohet më shumë tek intrigat e pallatit sesa tek raketat e NATO-s.
Greene përmend: “Diktatorët që grumbullojnë pushtet për aq kohë sa Putini, largohen nga detyra në një nga dy mënyrat: ose nën arrest, ose në një kuti.”/ Politico