Last Updated on 01/06/2026 by EL
Nga Klevis Bakillari
Kur flasim për reformën territoriale të vitit 2026, nuk po flasim thjesht për kufij administrativë. Po flasim për identitete, për histori, për komunitete të tëra që kanë ndërtuar me dekada karakterin dhe zhvillimin e tyre. Dhe pikërisht këtu lind pyetja që kërkon përgjigje të qartë: pse duhet të preket Bashkia Skrapar?
Skrapari nuk është një emër në hartë. Është një simbol i qëndresës, i punës, i traditës dhe i krenarisë shqiptare. Është një nga ato treva që i kanë dhënë shumë vendit, ndërsa kanë kërkuar pak në këmbim. Prandaj çdo diskutim për zbehjen e rolit të tij institucional duhet të trajtohet me shumë përgjegjësi.
Reformat bëhen për t’u afruar me qytetarin, jo për ta larguar atë nga qendra e vendimmarrjes. Bëhen për të rritur efikasitetin, jo për të dobësuar përfaqësimin. Nëse një reformë rrezikon të zbehë zërin e komuniteteve lokale, atëherë ajo humbet thelbin e saj.
Skrapari ka treguar se di të administrohet, di të zhvillohet dhe di të ndërtojë perspektivë. Kjo nuk është rastësi. Është rezultat i një pune të vazhdueshme në nivel lokal dhe i një vizioni që ka pasur në qendër qytetarin.
Në këtë kuadër, nuk mund të anashkalohet roli i kryebashkiakut Adriatik Mema. Në një kohë kur politika shpesh gjykohet për premtime të pambajtura, ai ka zgjedhur rrugën e punës konkrete. Ka qenë pranë qytetarëve, pranë problematikave të përditshme dhe pranë projekteve që kanë sjellë ndryshim real në territor.
Sigurisht që asnjë drejtues nuk është i pagabueshëm dhe asnjë bashki nuk është pa sfida. Por qytetarët dinë të dallojnë diferencën mes fjalëve dhe veprave. Dhe kjo diferencë është ajo që ka ndërtuar besimin ndaj figurës së Adriatik Memës.
Sot, kur diskutohet e ardhmja e Bashkisë Skrapar, nuk duhet parë vetëm numri i banorëve apo kilometra katrorë në hartë. Duhet parë puna e bërë, potenciali që ekziston dhe nevoja për të ruajtur një qendër vendimmarrjeje që njeh çdo fshat, çdo familje dhe çdo problem të kësaj treve.
Sepse shteti nuk forcohet duke fshirë identitetet lokale. Përkundrazi, ai forcohet duke u dhënë atyre më shumë mundësi për të zhvilluar potencialin e tyre.
Skrapari nuk ka nevojë për keqardhje. Ka nevojë për vizion. Nuk ka nevojë të humbasë zërin e tij në emër të statistikave. Ka nevojë të dëgjohet në emër të kontributit që ka dhënë dhe që vazhdon të japë.
Prandaj, nëse reforma territoriale synon të ndërtojë një Shqipëri më të fortë, ajo duhet të nisë nga një parim i thjeshtë: të mos shuajë ato institucione që funksionojnë, të mos dobësojë ato komunitete që kanë identitet dhe të mos largojë qytetarin nga vendimmarrja.
Dhe Skrapari është pikërisht një nga ato raste që meriton të mbetet në këmbë. Jo si privilegj. Por si e drejtë.