Last Updated on 17/06/2025 by adminfjala
Sistemi i ndihmës humanitare i OKB-së për Gazën ishte i sigurt dhe dinjitoz. Sot jemi të poshtëruar ose të lënduar nga ata që supozohet të na ndihmojnë.
Esraa Abo Qamar*
Dymbëdhjetëvjeçari Ahmad Zeidan pa nënën e tij të qëllohej dhe vritej para syve të tij, teksa ajo po përpiqej të siguronte ushqim për familjen e uritur, në një nga pikat e reja të shpërndarjes, të mbështetura nga SHBA, në Gazë. Ai qëndroi i shtrirë pranë trupit të saj për orë të tëra, i frikësuar të lëvizte, nga frika se edhe ai do të vritej.
Vdekja e nënës së tij ishte një nga të shumtat që ndodhën ditët e fundit nga forcat izraelite, rrugës për tek pikat e ndihmës, apo edhe brenda tyre, që operohen nga Fondacioni Humanitar i Gazës (GHF). Të dielën, më 1 qershor, u vranë më shumë se 30 persona. Të hënën, më 2 qershor, u vranë 3. Të martën, më 3 qershor, u vranë 27. Të dielën, më 8 qershor, u vranë 4. Të martën, më 10 qershor, u vranë 17. Të mërkurën, më 11 qershor, u raportuan 60 të vrarë.
Në Gazë, uria përdoret si armë lufte që nga fillimi i gjenocidit, për të na dobësuar dhe nënshtruar. Kur ndihmat humanitare nga SHBA filluan të përgatisnin pikat e shpërndarjes për të furnizuar me ushqim banorët e Gazës, u duk sikur lindi një dritë shprese që uria më në fund do të lehtësohej. Tani, shpresa ka vdekur. Këto pika ndihme janë kthyer në kurthe vdekjeje. Më vjen ndërmend, me trishtim, episodi “Red Light, Green Light” i Squid Game — veçse këtu, në Gazë, askush nuk fiton.
Në pikën e shpërndarjes Netzarim, njerëz të dobësuar nga uria ecnin deri në 15 km në rërën e nxehtë, por, sapo arrinin, ndaleshin nga barriera dhe detyroheshin të kalonin një nga një. Më pas, i fusnin brenda një rreze të rrethuar me tela, ku kutitë me ndihma bazike ishin hedhur përdhe, duke nxitur përpjekje të dëshpëruara. Njerëzit luftonin që të merrnin diçka.
Disa merrnin vetëm artikuj që i konsideronin të vlefshëm, si miell, që ishte bërë i paaksesueshëm, dhe linin mbrapa të tjerat. Nuk kishte asnjë organizim që të vendoste përparësi për personat më vulnerabël, si të vejat, të plagosurit, apo të moshuarit. Skena i ngjante hedhjes së mishit brenda një kafazi me luanë të uritur, që shihnin kush do të mbijetonte. Natyrisht, mbijetojnë më të fortët.
Vetëm pas 10-15 minutash, tanket filluan të afroheshin pranë gardheve dhe qëlluan turmën, pa kursyer askënd, të rinj e të moshuar. Njerëzit filluan të vraponin, të dëshpëruar për të shpëtuar. Disa mbanin me vete sado që kishin arritur të merrnin, të tjerë ikën duarbosh. Panë njerëz që binin rrotull tyre, por s’mund të ndaleshin për t’i ndihmuar. Të ndaleshe, do të thoshte vdekje.
Disa dolën të gjallë nga pikat e ndihmës. Dëgjova fqinjin që u kthye nga udhëtimi që zgjati më shumë se katër orë. Ai u thërriste fëmijëve: “Baba, Baba, kam sjellë bukë! Baba, kam sjellë sheqer!” Shikova nga dritarja dhe pashë fëmijët që ulërinin nga gëzimi dhe e përqafonin. Ai ishte i djersitur, i veshur vetëm me kanotiere. Këmishën e kishte lidhur pas shpinës, të mbushur me ndihmat që kishte arritur të merrte.
Njerëzit po vuajnë. Njerëzit po vdesin nga uria. Ne nuk jemi njerëz të këqij. Ne nuk jemi të dhunshëm apo të egër. Ne jemi njerëz që e vlerësojmë dinjitetin më shumë se gjithçka. Por uria që po përjetojmë, është e papërshkrueshme. Ushqimi është e drejtë, jo privilegj që duhet të luftosh për të. Megjithatë, ne po përjetojmë uri. Thjesht, s’ka ushqim. Kur shkojmë në treg, s’gjejmë asgjë. Rrugët i kanë pushtuar njerëz të armatosur që shënjestrojnë më të dobëtit, për t’u grabitur edhe ndihmat që arrijnë të marrin. Më pas, tregtarët i shesin me çmime të fryra.
Në kontrast, sistemi i ndihmës i Unrwa-s ofronte një model tjetër, të organizuar, human dhe të bazuar te komuniteti. Babai im, që ishte mësues në shkollat e Unrwa-s, punonte me ta për shpërndarjen e kuponëve dhe ushqimeve. Ndihmat shpërndaheshin nga njerëz të njohur, të besuar — mësues, fqinj — nën mbrojtjen e sigurisë vendore. Më e rëndësishmja, njerëzit trajtoheshin me dinjitet.
Sistemi ishte i organizuar sipas raundeve mujore, duke filluar nga familjet e mëdha e më pas te më të voglat, ku secilës i ishte caktuar nga një numër. Çdo familje në Gazë merrte pjesën e saj — miell, gaz, sheqer, vaj dhe artikuj të tjerë thelbësorë — të shpërndarë me kupona, në mënyrë të rregullt dhe dinjitoze.
Edhe pse larmia e ushqimeve ishte e kufizuar, të paktën nuk vuanim nga uria. Kishim mjaft për të mbushur barkun. Sot po vdesim nga uria. Kjo që po quhet ndihmë humanitare, në të vërtetë, s’ka asgjë humanitare. Është poshtërim, asgjë më shumë.
*Esraa Abo Qamar është shkrimtare nga Gaza/ Përgatiti për botim: L.Veizi