Nga Klevis Bakillari
A mund të kërkojmë llogari për një rrugë, kur nuk deshëm të vendosnim asnjë gur në ndërtimin e saj?
Demokracia është si një oxhak. Nuk mjafton të afrohesh pranë tij vetëm kur të ftohtit bëhet i padurueshëm. Zjarri duhet ushqyer përditë. Me durim. Me përgjegjësi. Me pjesëmarrje. Përndryshe, nuk mbetet veçse hiri dhe ankesa se shtëpia nuk ngrohet.
Është e vërtetë: jo çdo zgjedhje na ngjall shpresë. Ka raste kur qytetari ndien se përballë tij nuk ka dritë, por vetëm nuanca të së njëjtës hije. E megjithatë, edhe kur zgjedhim të mos zgjedhim, kemi bërë një zgjedhje. Sepse boshllëqet nuk mbeten kurrë bosh. Ato mbushen nga vendimet e atyre që morën pjesë.
Askush nuk e humbet të drejtën për të protestuar. Liria nuk është një privilegj që fitohet me një vulë mbi një fletë votimi. Është një e drejtë që i përket çdo qytetari. Por morali nuk matet vetëm me të drejtat që kërkojmë; ai matet edhe me detyrimet që pranojmë.
Vota nuk është garanci për fitore. Është garanci se nuk ke munguar në takimin tënd me historinë.
Protesta është si rrufeja që çan qiellin. E fuqishme. Tronditëse. E domosdoshme kur padrejtësia errëson horizontin. Por vota është shiu që bie shumë më herët, në heshtje, duke ushqyer tokën që nesër do të japë fryt. Nuk mund të presim korrje aty ku nuk kemi mbjellë asnjë farë.
Ndoshta problemi më i madh nuk është se disa nuk votojnë. Problemi është kur harrojmë se demokracia nuk ndërtohet vetëm me zemërim. Zemërimi rrëzon mure; përgjegjësia ndërton shtëpi.
Le ta ruajmë të drejtën për të protestuar. Ajo është frymëmarrja e një shoqërie të lirë. Por le ta nderojmë edhe votën, sepse ajo është rrahja e zemrës së saj. Njëra pa tjetrën e lë demokracinë ose pa zë, ose pa drejtim.
Historia nuk pyet fare se kush ngriti flamurin e protestës. Historia pyet kush ishte i pranishëm kur iu kërkua të vendoste, qoftë edhe me një shenjë të vogël mbi një copë letër, për fatin e përbashkët.
Revolucioni më i madh nuk fillon në shesh. Fillon në kutinë e votimit, aty ku askush nuk na sheh, përveç ndërgjegjes sonë./kb