Nga Leonard Veizi
Pas rritjes së çmimit të karburantit, shqiptarët – me një instinkt pothuajse sfidues – bënë të kundërtën e asaj që pritej: morën makinat dhe… ia mbathën për pushime. Si për të thënë se kriza nuk i ndal dot dëshirat. Apo ndoshta i nxit edhe më shumë.
Ishte një e diel marsi. Diell i plotë, ajër i papastër, një nga ato ditë që gjithsesi të shtyn të dalësh nga qyteti pa u menduar gjatë. Në fund të fundit, çfarë do bësh në Tiranë gjatë fundjavës që nuk e ke bërë gjatë fillimit e mesit të javës?
Marr makinën dhe, me bashkëshorten si pasagjere të vetme, nisem. Në dalje të parkimit përplasem, kokë më kokë, me një mik lagjeje.
— Për ku? – më pyet.
— Në Durrës, – i them. – Them të hap sezonin e plazhit.
— Mos merr autostradën, – më këshillon. – Po vij nga Rinasi. Është “full” fare.
Full? Ç’do të thotë “full”?
Ndryshoj drejtim. Marr rrugën e Ndroqit.
— Ikën gominat, – i them gruas. – Edhe amortizatorët u bënë copë. Shkurt, kjo makinë po na shkon për lesh. Të keqen e çmimit të naftës.
Si autostrada, edhe rruga e Ndroqit janë të tmerrshme nëse merr drejtimin për në Durrës apo drejt jugperëndimit.
— Kështu the edhe kur morëm autostradën, – ma kthen ajo. – Madje ajo më dukej më keq.
Te rrethrrotullimi i Plepave shfaqen alternativat: ose Golemi, ose Durrësi te Currilat. Ia lë në dorë gruas të zgjedhë.
— Keq për Durrësin, – thotë ajo. – Shkojmë në plazh më mirë.
Kthej timonin majtas dhe marr rrugën dytësore që të çon nga konvaleshenca e ushtrisë drejt plazheve të Golemit. Makinat me targa të Kosovës më mbijnë para syve si një paradë e papritur.
— Mos kemi ngatërruar gjë rrugën dhe kemi hyrë në Gjakovë? – i them gruas me gjysmë shaka.
— Jo, – thotë ajo. – Por janë ditë pushimesh. Fillojnë të premten e mbarojnë të dielën. Çfarë do bësh në shtëpi…?
Te vendi ku stacionohemi zakonisht as që bëhej fjalë për parkim. Edhe hapësirat mes pishave, ku dikur futej makina me pak mundim, tashmë ishin rrethuar me shirita. Punimet për një hotel të ri kishin filluar. Gjendja e përgjithshme dukej katastrofë.
— Ia futëm vetes, – shfryj unë.
— Më mirë të shkojmë te Currilat, – ndërron mendje gruaja.
E kthej timonin sërish. Por sapo dalim në dytësore, andej nga erdhëm, bllokohemi. Trafik i menjëhershëm, i pakuptimtë.
— Po ju nga dolët?
Një lumë i ngadaltë hekuri dhe nervash. Shoferë idiotë që nuk durojnë dhe bëjnë parakalime pa sens, kthehen aty ku s’ta pret mendja dhe nuk respektojnë asnjë lloj sinjalistike. Plus borive. Rreth 40 minuta për të arritur sërish te Plepat. Pastaj 30 minuta të tjera në rrugën e plazhit: nga Iliria te Hekurudha, Apolonia, Teuta… Dalim në rrugën e Portit. Te nënkalimi i Velierës na pret një tjetër ngërç. Kolaps total.
— Durrësi qenka kthyer në Kandahar, – them unë, edhe pse në fakt Kandahari mund të jetë shumë më mirë.
Është për të vënë duart në kokë. Por duart duhen mbajtur në timon, në fakt.
Pas një epopeje të gjatë, gjej një vend parkimi diku larg, si një fitore e vogël personale në një betejë absurde.
— Një kafe, – i them gruas. – Se po më bie zalia.
Kërkojmë të ulemi në një lokal buzë detit. Ndërtesa është e re, e sapo përuruar. Por rrugën na e pret një “stekë” dy metra, me kostum blu që na buzëqesh.
— Mos u shqetëso, – i them. – Për kafe jemi.
— Bari është “full”, – thotë ajo. – Doni një tavolinë restoranti?
Pika.
— Ç’kuptim ka “full”? – e pyes.
Ajo buzëqesh si idiote.
Provojmë që kafenë ta pijmë te një ëmbëltore ku shkojmë shpesh. Fort e njohur, në fakt.
— Jemi “full”, – më thotë kamarieri që më njeh. – Po deshe ndonjë akullore në dorë…
Jo, mo jo. Edhe akullorja në dorë më duhet. “Full”, demek. Çfarë do të thotë “full”, mor jahu?
Gruaja më sheh me dëshpërim:
— A ikim në shtëpi më mirë?
Bëj një llogari me vete. Bashkë me kthimin, i binte të shpenzoja rreth 3000 lekë të reja naftë. Nja tre orë qëndrim mbi timon, dhe nuk arrita të pija dot asnjë kafe 100-lekëshe në qytetin bregdetar.
— Ikim në Tiranë. Durrësi qenka “full”.
Marr makinën. Në bulevardin “Taulantia”, palmat valëviteshin në diell, si një kartolinë që nuk i përkiste më realitetit tim të atij çasti.
— Të dhjefsha palmat… – më del mllefi pa filtër.
Ishte një e diel ku arratisja nuk arriti të ndodhte. Vetë dita e fundit e javës mbeti në rrugë.
Dhe u futa sërish në trafikun tmerrues të Velierës.