Deklarata dashurie të përjetshme, krahasime me një ditë vere? Kujt i duhen! Shkrimtarët kujtojnë këngët e pazakonshme që u kanë rrëmbyer zemrën.
Wolf Eyes – Stabbed in the Face
Deri në Pashkët e vitit 2004, kisha katër muaj në një lidhje me partneren time, Marian, dhe sapo po kuptoja sa thellë isha dashuruar. Ishim bërë të pandashëm. Një revistë më dërgoi në festivalin ATP në Camber Sands për të intervistuar “Beastie Boys-at e zhurmës”, Wolf Eyes. Intervista dështoi kur grupi, në një gjendje euforie psikike, i veshur me bluza Manowar, refuzoi të ndalonte së parë një DVD të Manowar dhe sinjalizoi se do t’u përgjigjej pyetjeve vetëm nëse lidhnin me Manowar-in.
Pjesa tjetër e ditës ishte e mrekullueshme – një nga më të bukurat ndonjëherë – shëtitje në plazh, vizita në dyqane disqesh, muzikë e pabesueshme e kuruar nga Sonic Youth. Kur u kthyem në dhomën tonë atë mbrëmje, vura CD-në me albumin e ri të Wolf Eyes. Ulërima e feedback-ut dhe zhurma e mprehtë tani tingëllonin si një simfoni festuese, ekstazë dashurie. Njerëzit mund të mendojnë se jemi fëmijërorë kur themi se kjo është “kënga jonë”, por ajo është kolona zanore e një kohe jashtëzakonisht të lumtur. Nuk e dëgjojmë shpesh sot; djali ynë 14-vjeçar thotë se e shqetëson qenin.
Sharpe and Numan – Change Your Mind
Për vite me radhë, kjo këngë më kujtonte netët e gjata jashtë. Sintet e ëmbla dhe refreni për t’u kënduar e bënin të përsosur për momentin kur ndizeshin dritat. Por mori kuptim të ri kur e dëgjova në sfondin e një videoje në Instagram të dikujt me të cilin sapo kisha filluar të dilja. Në ditët e para të telefonatave të turpshme dhe takimeve të rralla, e shikoja klipin pa pushim, duke u mallëngjyer si adoleshent, ndërsa melodia më gdhendej në mendje. Shpejt u bë kujtim i atij personi – dhe më vonë diçka për të cilën kërcenim bashkë.
Edhe pse kënga është më shumë një këngë ndarjeje, prodhimi i saj i ëmbël dhe kujtimet e lidhura e bëjnë hidhërimin të parëndësishëm. Versioni i gjatë, mbi tetë minuta, është kolona zanore ideale për ndjenjat më të buta – qoftë mungesa e miqve, qoftë tërheqja ndaj dikujt.
Amy Winehouse – Stronger Than Me
Nëse partneri yt të kap duke dëgjuar këtë këngë, mund të mendojë se e urren. Ajo tallet me dobësinë mashkullore dhe zhgënjimin seksual. Megjithatë, sinqeriteti i saj më është dukur gjithmonë më romantik sesa refuzues. Nuk të jep ndjesinë se ajo nuk dashuron, por se është e gatshme të tregojë dobësitë e tjetrit dhe të kërkojë kujdes e forcë. Ndonjëherë, kjo do të thotë thjesht të përqafohesh pa fjalë, jo të dëgjosh të njëjtin “skenar të lodhur”.
Einstürzende Neubauten – Youme & Meyou
Krahasuar me veprat e hershme të zhurmshme të grupit, kjo këngë është më melodike, por prapë më mësoi diçka për dashurinë. Fillimisht mendova se fliste për globalizimin e qyteteve. Vetëm kur partnerja ime tha se i kujtonte ne të dyve, kuptova se titulli është dialog mes “meje” dhe “teje”. Në mënyrë të çuditshme, kjo na lidhi më fort. Është një këngë për mirëkuptimin, realizmin dhe ushqimin e dashurisë që të zgjasë.
Leona Lewis – My Hands
Kur ke qenë beqar për 34 vjet, këngët klasike të dashurisë humbin shkëlqimin. Shpresa gjendet te këngët e ndarjes. Kur e dëgjova këtë këngë të trishtë në vitin 2010, më tronditi. Ajo flet për përpjekjen për të rindërtuar jetën pas ndarjes, ndërsa trupi refuzon të ecë përpara. Dëshpërimi i saj më bëri të imagjinoj si është të dashurosh aq thellë sa të mos duash të fillosh nga e para. Nëse kjo është e çuditshme, zemra ime nuk do të jetë kurrë “normale”.
Stephen Malkmus and the Jicks – Middle America
Nuk mund të them saktësisht për çfarë flet kjo këngë, por për mua tingëllon si dashuri – lloji i dashurisë që do të doja të gjeja. Pas një dekade beqarie, këngët romantike më duken ose shumë të përgjithshme, ose shumë dramatike. Kjo, megjithëse enigmatike, më jep ndjesinë e një bisede të qetë mes partnerësh. Kur e dëgjoj, tensioni bie dhe duket sikur shfaqet një “yll pa emër” diku larg.
Public Image Ltd – This Is Not a Love Song
Sigurisht që nuk është romantike – e thotë vetë titulli. Ishte një sulm sarkastik ndaj kapitalizmit dhe industrisë muzikore. Por, vite më vonë, u bë pjesë e netëve të mia si DJ. Kur një vajzë me fustan blu ma kërkoi këngën, kuptova se më pëlqente. Edhe pse nuk e kisha diskun me vete, u takuam sërish. Njëzet e dy vjet dhe dy fëmijë më pas, ajo këngë mbetet fillimi i historisë sonë të dashurisë.
Orchestral Manoeuvres in the Dark – Enola Gay
U njoha me të dashurën time të parë kur punonim në një supermarket. Takimet tona ishin shëtitje pa qëllim. Një natë në një klub elektronik përfunduam duke u puthur ndërsa luhej kjo këngë synth-pop. Edhe pse duket romantike, ajo flet për avionin që hodhi bombën atomike në Hiroshima. Ndoshta nuk e dija atëherë, por melankolia e saj shprehte frikën se romanca jonë do të ishte kalimtare. Ajo më la pas disa muajsh, por kënga më kthen menjëherë në atë kohë.
He Is Legend – The Seduction
Shumë njerëz gjejnë romantizëm në rock-un e rëndë; unë jo. Megjithatë, në universitet pata një të dashur të mrekullueshëm që adhuronte metalin teknik. Një ditë më vuri këtë këngë – jo shumë e rëndë, por e përbashkët për të dy. Sa herë e luante, ishte si të thoshte: “Ja diçka që na pëlqen të dyve.” Dhe çfarë mund të jetë më romantike se kjo?
Këto kujtime tregojnë se romantizmi nuk jeton vetëm në baladat klasike. Ndonjëherë ai fshihet në zhurmë, në melankoli, në ironi – apo thjesht në një këngë që dy njerëz vendosin ta quajnë të tyren.
Burimi: theguardian.com/ Nga John Doran, Safi Bugel, Jason Okundaye, Luke Turner, Jeffrey Ingold, Elle Hunt, Tim Jonze, Dave Simpson dhe Kate Solomon/ Përgatiti për botim: L.Veizi